Değerli okuyucularımız her hafta bize ayrılan Web sayfası ve basılı Gazete sayfalarında bazen gündemi, bazen bölge ve çevremizde olanları sizler ile paylaşıyoruz. Bu hafta siz değerli okuyucularımıza genellikle yetişkin insanlarımızın içinde bulunduğumuz teknoloji çağında neredeyse okumayı ve yazmayı unuttuklarına tanık oluyoruz.
Yazılı Basın Gazete İle İlkokul Yıllarında Tanıştım; Bizim evimize Yazılı Basın Gazete Biz İlkokul Yıllarında girmişti. Fazla geriye gitmeye gerek yok diye yazmaya başlamak istiyorum. Şu an 78 yaşında olan Gazete bizim evimize 1970’li yıllarda girmeye başlamıştı o yıllarda merhum aile büyüğü Babam Yusuf Özcan Trabzon’da çalışıyor hafta sonu bulunduğumuz evimize gelirken bugün biraz sayfaları azalsa da yine hayatta olan gazeteyi getirir idi.14 Temmuz 2013 yılında ebediyete uğurladık. Merhum Babam Yusuf Özcan ben Trabzon İline bağlı o yıllarda Nahiye olan Şalpazarı’nın İlçe merkezine 5 KM’de kurulu Akçiriş Köyünde bulunan 2 derslikli Okulda öğrenime devam ediyordum. İlkokul yıllarında her öğrenciye verilen bir görev vardı. Benim görevimde haber köşesi sorumlusuydum. Merhum Babamın hafta sonu gelirken getirdiği gazete haberlerini bir daha gazete gelene kadar her gün bir haber götürürdüm. Bazen de değişiklik olsun diye 6 kalın pil ile çalışan Radyo haberlerini, bazen de Sis Dağına bakarak okuldaki haber köşesini güncellerdim.
Ardından İlkokuldan mezun olduktan sonra merhum aile büyüğü Babamın Trabzon İlinde bulunmasından dolayı Trabzon İlinde o yıllarda bir Trabzon Lisesi, Birde Trabzon Cumhuriyet Ortaokulu gözde eğitim kurumu olarak biliniyordu. Benim de kaydım Cumhuriyet Ortaokuluna yapılmış, yan tarafta ise Trabzon Lisesi bulunuyordu. Aradan bir asra yakın zaman geçti yolum Trabzon Şehir merkezine düşse geçmişe yolculuk yaparım.
Geçmişe nasıl yolculuk yapılmaz, Bir yanda okuduğun okul, bir yanda lise, diğer yanda Numune Hastanesi, Avni Aker Stadyumu, yanında toprak ama anılarla dolu Yavuz Selim Sahası, onun yanında 19 Mayıs Kapalı Spor Salonu, Okulun yanında bisiklet ve motor tamircisi ve okul öğrencilerinin harçlıklarıyla motor ve bisiklet kiralayarak gezinmeleri, Okul önündeki seyyar satıcıların halka şeklindeki tatlının yanı sıra 3 ayaklı bir tezgah üzerine kurulan tepsinin içerisinde 10 renk civarı koyu uzayan şeker okul öğrencilerin o yıllardaki aparatif yiyeceklerdi. Şimdiki gibi tost, hamburger gibi yiyecekler yoktu. Gazete okumak ile bir yazı yazmaya başladım ancak kendimi bir anda okul çağlarındaki anılarda zaman tünelinde buldum.
Tabi 2025 yılında basılı yayın hayatına son veren Karadeniz Gazetesinin de 15 günde bir okuyucularıyla buluşan gazeteyi de ilk okuyanlardan oldum.
Ekmek Almayı Unuturum Ancak Gazete Almayı Unutmam; Aradan yıllar geçti Gazete Dergi okuma alışkanlığım hiç azalmadı. Halen de devam ediyor. Yurdun değişik yerlerinde görev yaptım çalıştım hep yanımda bulunduğum yerin yerel gazetesi ve ulusal gazetelerimi yanımda bulundurdum.
Rize Parkından 1996 Yılında Gazete Okuyanı Alın Gelin Demişler; Rize de çalışıyorum 1996 yılları sanıyorum hafta sonu yerel ve ulusal bir sürü gazetem var yanımda parkta onları okuyor. Bulmacalarını çözüyorum derken yanıma 2 tane görevli geldi. İsmimi sordular evet o benim dedim. Sonra araca bindirdiler beni götürürken arkadaşlar sizi tanımıyorum beni nereye götürüyorsunuz dedim.
O dönemlerde Rize de çalışan ve görev yapan Büyükliman İlçesi sakinlerinden bir sürü arkadaşımız bulunuyordu. Hafta sonu eğlencesi için toplanmışlar Kahvehanede oyun oynayacaklar ancak 1 kişi eksik birisi demiş ki bizim okur yazarı çağıralım. Şimdiki gibi teknoloji harikası cep telefonu icat olmadı. Okur Yazar dedikleri de benim onu nerede bulacağız demiş arkadaşlar o kolay çağırın şuradan 2 tane görevli ben nerede bulacağınızı söyleyeceğim. 2 kişi gelmiş arkadaşlarım bize 4’cülük yapacak olan kişi şu parkta oturuyor olabilir. Yanında bir sürü gazete ve dergi varsa aradığınız odur adını sorup doğrulayarak getirin dediklerini söylediler.
Değerli okuyucularım şimdilik buradan ayrılıyorum ancak haftaya daha ilginç bir makale kaleme almış olacağım.
