Trabzon Şalpazarı İlçesine bağlı Üzümözü mahallesi sakinlerinden Dervişoğullarından 15 Ocak 1948 yılında dünyaya gelen Şalpazarı İlçesinin banka kredisiyle ilk eczane dükkanı açan hayat yolcusu Hacı Ahmet Yılmaz’ın yaşamı boyunca geçmişten günümüze kadar olan 76 yaşın 70 yılını Şalpazarı’na adayan İlçemiz değerinin yaşanmış gerçeklerini birde bizim kalemimizden okuyunuz. Yazı uzun ancak okumaya başladıkça sizleri sonuna kadar sürükleyecek Şalpazarı İlesindeki bazı gerçek yaşanmışlıkları anlatıyor.
Hayat Yolcusu Hacı Ahmet Yılmaz 15 Ocak 1948 yılında Şalpazarı İlçesine bağlı Üzümözü mahallesinde Merhum İbrahim & Merhume Fatma Yılmazın 7 evladından ilk göz ağrıları olarak dünyaya geldi. Ahmet Yılmaz 1958 yılına kadar dede evinde öğrenimini yaptığı köyünde okulların kapanmasıyla beraber yaz mevsiminde yaylacılık yaptıkları Kızılüzüm obasında kış mevsiminde de devam ettiği okuldan artan zamanlarda ikamet ettiği köyde büyük baş hayvan otlattı.
Öğretmenlerimin Bende Çok Büyük Etkisi Oldu; Yılmaz ikamet ettiği köyünde 1955 yılında köy merkezinde öğretimine açılan ilkokulun Öğretmenlerinden ebediyet intikal eden aynı köyden olan Ahmet Bektaş ve komşu köy Çarlaklı’dan olan Kıdık Hoca olarak da tanınan Mustafa Kadıoğlu öğretmenin bende etkisi çok fazla oldu diye anlatıyor. Ahmet yılmaz.
Yazılıyı Kazandım Sözlü Mülakatında Kaybettim; Üzümözü köyündeki öğrenim sırasında eğitimlerini aldığı öğretmenlerden Mustafa Kadıoğlu’ndan çok çok istifade ettim benim bu günlere gelmemde çok büyük emeği var desem yalan olmaz. 1961 Yılında Erzurum Ilıca Öğretmen Okulu imtihanında yazılıyı kazandım ancak sözlü mülakatını kaybettim o dönem köyde kaldım yılmadım.
Köyden Topladığım Ürünleri Çarşamba Pazarında Satıyordum; Artık büyüyordum Okulu kazanamadım ancak 1962 yılında Salı günü köylerden topladığım yumurtaları Çarşamba günü ilçe merkezinde kurulan pazarda satmak için sepete doldurarak kırmadan 5 km yolu yürüyerek Şalpazarı’na iniyordum. O yaz döneminde 60 lira kazandım. 1962 yılı Öğrenim döneminde Beşikdüzü’nde ortaokula kayıt yaptırdım. Burada bir hafta eğitim öğretime devam ettiğim sırada Amasya Gölhöyük Ziraat Mektebi sınavını kazanmam nedeniyle Beşikdüzü Ortaokuldan ayrılıp Ziraat Okulunu tercih ettim çünkü okuyacağım okul yatılıydı.
Ziraat Okulu Bize Hayatı Öğretti; Yılmaz 1962 yılında girmiş olduğu Amasya Ziraat Okulunda kılık kıyafet ve elbiseyi okulda gördüklerini yatılı olarak okudukları 3 yılın su gibi akıp geçtiğini belki de ömrümün en güzel günleri o günlerdi diyebilirim diyor. Öğrenim gördüğüm Ziraat okulunda Sosyal faaliyetler olarak kütüphane başkanlığı görevi yaptığını belirten Yılmaz o dönemlerde Yaşar Kemal ve Fatih Bozkurt gibi önemli yazarların eserlerini okuyordum. Öğrenimini orta bölümünü tamamlamadan sonra 1965 yılında Erzincan Bölge Ziraat Okulunu kazanarak Liseyi de yatılı olarak tamamladım. Öğrenim gördüğüm okullarda başarı derecem hep ilk iki de oluyordu.
Artık Ziraat Teknisyeni Olarak Atandım; Öğrenim gördüğüm Erzincan’daki Okuldan 1968 yılında mezun oldum. Tarım Bakanlığı tarafından Sivas İline atandım, buradan beni Sivas’ın Koyulhisar İlçesinde görevlendirdiler. Burada 6 ay görev yaptıktan sonra Trabzon İline nakil oldum. 1970 Yılında Trabzon’dan Şalpazarı’na görevlendirildim. O yıllarda köylerde yapılan bir çalışma için Şalpazarı’na bağlı çoğu köyleri görevim gereği dolaştım. Aynı yıl dışarıdan üniversite sınavlara katılarak derslik diploması aldım. Aynı yılın sonunda Ankara Eczacılık Okuluna girdim 1970 Eğitim öğretim yılında girdiğim Ankara Eczacılık Okulunu 30 Ekim 1975 yılında bitirdim.
Bankadan Kredi Çekerek İlçenin İlk Eczanesini Açtım; Anka Eczacılık Okulundan mezun olduktan sonra Şalpazarı İlçesindeki Baba ocağı Üzümözü köyüne geldim. O yıllarda Şalpazarı Nahiyemizde Eczane yoktu rahmetli babamın teşvikiyle bankadan kredi çekerek Ocak 1976 yılında İlk eczaneyi açtım. Geçmişten günümüze aynı isimle devam ediyoruz.
Şalpazarı Eczanesi 48 yaşında; Artık Şalpazarı’nın bir eczanesi vardı 1976 yılında ‘’Şalpazarı Eczanesi’’ olarak ismini koyduğum eczanem içinde bulunduğumuz Ocak 2024 itibariyle 48 yaşına girdi aynı isimle devam ediyor o da benim ile doğdu çocuk oldu gelişti asker oldu emekli oldu. Artık bizim de Askerlik yapma zamanımız geldi. 1978-1979 yılları arasında 18 ay yedek subayın ardından teğmen olarak askerliğimi tamamladım.
İlaçlarda Sıkıntılı Süreçler Başladı; Askerlik dönüşünde artık işime tam anlamıyla sarıldım çalışmaya başladım ancak 1979-1980 yılları arasında sıkıntılı süreçler başladı Zaman zaman İstanbul’a giderek ilaç fabrikalarından ilaçları direk olarak alarak Şalpazarı’na geliyordum. Şalpazarı halkımın ilaç bulamayarak mağdur olmaması için mücadeleme devam ediyordum Trabzon’a giderek oradaki eczanelerden de ilaç tedarik ederek Şalpazarı’na eczaneye getiriyordum
Ticari Hayatımda Hoş Görü ve Paylaşımcı Oldum; Şalpazarı’nın ilk göz ağrısı Şalpazarı Eczanesi sahibi Hacı Ahmet Yılmaz konuşmalarına şöyle devam ediyor o yokluk yıllarında Şalpazarı’na bir iş yeri açmak ne kadar zor ise o günden bu güne gelmek de o kadar zordur derken duygulanmamak elde değil bir anda hayat mücadelesinde geçmişe yolculuk yapıyor bizim ile beraber ticari hayatında hep hoş görülü ve paylaşımcı olarak geçmişten bu güne geldiğini ilerlemiş yaşına rağmen eczanesindeki elemanların yanında halen ilk günkü aşk ile başladığı işine severek devam ediyor.
Huzuru Önce Kendinde Arayacaksın; Ticari hayatında daime hoş görülü olmaya özen gösterdiğini belirten Yılmaz daha İlkokul çağlarında Öğretmenim olan Kıdık Hoca lakaplı Mustafa Kadıoğlu hocam sen doğru dürüst ol gerisi kolay derdi. Zaman zaman bazı vatandaşlar eczaneme geliyor. Geçmşiş yıllarda imkanlarımız yok du ilacımız verdin para pul falan almadın sonra verirsin dedin bize hakkını helal et bizde çok emeğin var diyorlar. Bende onlara ben hakkımı helal etmesem size ilaçları bedava verir miyim hakkımı helal ediyorum size diyorum. Kazancım da bana yetiyor İnsanlara yardım edince benim de huzurum bozulmuyor. Bu huzur da bana yetiyor. Şalpazarı küçük bir nahiye olmasından dolayı buraya yabancı insan girişi çıkışı yok tabi burada zorluklarla mücadele etmesen ezilir kaybolursun. Her seçimlerde çekememezlikler de artarak devam eder bu süreç geçmişten günümüze azalmadan çoğalarak gelir.
Yıllar İlerlemeye Başladı; Şalpazarı’nda faaliyet geçirdiğim 1976 yılından beri 1994 yılana kadarki ticari hayatım aradan geçen 18 yılda ilk günkü devam etti. Ancak 1994 yılında bir sıkıntı ile karşılaştım o yıllarda Sağlık ocaklarında doktorların yazdıkları ilaçları kurumların ilaçlarını ben temin ediyordum.
Ben Doktorun Yazdığı İlacı Veriyorum; Kurumlara doktorun yazdığı ilacı vermekle suçlanıyorum ben doktorun yazdığı ilacı vermekle mükellefim diyen Yılmaz Şalpazarı artık ilçe oldu bu İlçedeki kurumda görev yapan bir memur kasıtlı olarak doktor bu ilacı yazar mı yazmaz mı polemiğine girerek SGK ile olan sözleşmemi fes ettiriyor. Açılan mahkeme 1 yıl sürüyor. Açılan dava dosyası Türkiye’de kapanmıyor. Sonunda zaman aşımında bitiyor kasıtlı mağdur ediliyorum.
İlçede İki Eczane Var Ancak Ben Mağdur Ediliyorum; Artık Şalpazarı İlçe olduğunda 2 eczane bulunuyor ancak benim eczanem mağdur ediliyorum diğeri niye yok deyince onunda sözleşmesi son buluyor. Ben ise mücadelemi bırakmıyorum ben bir yere gitmiyor diplomama sahip çıkıyorum. Diplomamı yok sayanlar yılar mücadelesiz olmuyor kalabalık insanların olduğu her yerde bu güç savaşı hep olur.
Dürüstlük Savaşın Kazananıdır; Savaşı sabreden mücadele eden kazananın düşüp kalkmak insana güven verir güçlendirir yürümesini öğretir yılgınlık vermez. Bunlar hayatın cilveleri inişleri çıkışları ben bunları olağan kabul ediyorum. Makarayı geriye sarmanın bir getirisi yok o zaman şartlar öyle yaşanmışlık öyle kimseye kırgın değilim herkes başını yastığa koyduğu zaman tüm yaptıkları zihinlerinden geçer. Yanlış yapan onu ölünceye kadar beyninden silip atamaz o eziyet te ona yeter. Be şu an 76 yaşındayım işime devam ediyorum. Mutluyum huzurluyum sevenim de vardır mutlaka iyi dürüş vatandaş olduksa ne mutlu bana yeteneğim kadar bulunduğum çevreme katkım olmuştur. Gurbete gidip zorluk çekmedim ancak ömrüm burada geçti Allah herkesi mutlu kılsın şahsi mutluluklar yetmez.
İlçem ve Köyüme Sosyal Yaşam Desteğinde Bulundum; Trabzon Şalpazarı İlesine bağlı Üzümözü köyünde 15 Ocak 1948 yılında doğdum şu an 76 yaşında evli 2 kız, babası, 4 torun dedesiyim. Şalpazarı Yurt genelinde olduğu gibi 12 Eylül Askeri darbesi sonrasında yeniden siyasi partilerin oluşmasıyla beraber Vakfıkebir’e bağlı nahiye olan Şalpazarı’ndan beni 1983 yılında Vakfıkebir Doğru Yol İlçe Teşkilatına dahil ettiler. Şalpazarı İlçe olunca 1988 yılında Şalpazarı Doğru Yol Parti Teşkilatını kurdum 1989 seçimlerinde Trabzon İl Genel Meclis üyesi olarak seçilerek 5 yıl görev yaptım, 1997 Yılında Üzümözü köyü Vakıf Başkanı olarak seçildim bu başkanlığım döneminde mesire alanı olarak Ağa konağı mevkiinde gerekli incelemelerin ardından yaşam alanı oluşturulmasıyla beraber buradaki yaşam alanın ihtiyaçları olan yol, su, tuvalet acil ihtiyaçlar için protokol binası ve ilçe merkezinde de Vakıf dairesi kavuşturuldu.
